به جز پيشرفت‌هايي كه در علم پزشكي مدرن، در قرن اخير صورت گرفت، پزشكي جديدتري ظهور کرده است که بيش از اينكه يک علم باشد، يك هنر وابسته به ابزار است. در پنجاه سال اخير، دانش پزشكي بررسي بيماري‌ها را در ابعاد مولكولي به پيش برده است. از ديدگاه مولكولي، پزشكي مدرن هنوز در ابتداي راه خود قرار دارد. مثلاً امروزه از داروهايي استفاده مي‌کنيم كه شامل ساختار محدودي از مولكول‌ها هستند. اين ملکولها براي درمان يک بيماري خاص به کار مي‌روند. به كمك نانوپزشكي، محصولات دارويي مي‌توانند مثل ماشين‌هاي هوشمند برنامه‌ريزي شوند. آنها به حسگرهايي مجهزند که مي‌توانند قدرت تصميم‌گيري و تأثيرپذيري از محيط را براي ماشين فراهم کنند. اين ماشين‌ها مي‌توانند جلو عوارض جانبي و واكنش‌هاي حساسيت‌زا را بگيرند. داروهاي جديد خود را با بدن سازگار مي‌كنند و تنها با رسيدن به مقصد نهايي عمل اختصاصي خود را (که در واقع همان درمان است) انجام مي‌دهند. آنها مي‌توانند قبل از فعال ‌شدن دارو از آزاد شدن مقدار بيشتر از حد آن جلوگيري كنند و مانع بروز مسموميت‌ شوند. نانوپزشكي چيست؟ درمان و پيشگيري بيماري‌ها از قابليت‌هاي خوب فناوري نانو به شمار مي‌رود. اين فناوري با استفاده از نانوابزارها و نانوساختارهاي مهندسي‌شده، اعمالِ ساخت، كنترل، ديدن و ترميم سيستم زيستي انسان در مقياس مولكولي را انجام مي‌دهد. ابزارهاي بسيار ابتدايي نانوپزشكي مي‌توانند براي شناسايي بيماري‌ و توزيع دارو، و همچنين توزيع هورمون در بيماري‌هاي مزمن و نقص‌هاي سيستم بدن به کار روند. ابزارهاي بسيار پيشرفته‌تر، از قبيل نانوروبات‌ها هستند که به عنوان جراحان کوچک داخل بدن عمل مي‌کنند. (نانوروبات‌ها، روبات‌هايي هستند که اندازه‌ي آنها در حد نانومتر باشد.) نانوروبات‌ها، جراحان کوچک داخل بدن چنين ماشين‌هايي مي‌توانند با ورود به داخل سلول‌ها ساختار آسيب‌ديدة آنها را تغيير دهند و درصدد تعمير آنها برآيند. آنها قادرند خود را تكثير كنند يا نواقص ژنتيكي را با جابه‌جا كردن يا دستكاري مولكول‌هاي DNA برطرف سازند. (DNA ماده‌ي اصلي سازندة موجودات زنده و وارث ژنتيكي موجود زنده شناخته مي‌شود.) ساختار ملکول DNA توانمندي هاي نانوپزشكي دانشمندان معتقدند با پيشرفت‌هايي كه در مهندسي ژنتيك، فناوري نانو و پزشكي ايجاد شده و درك عميقي كه از اعمال سلولي حاصل گرديده است، مي‌توان ماشين‌هاي ميكروسكوپي نيرومند و متخصص را براي مبارزه با بيماري‌ها طراحي كرد و توسط آنها در ابعاد سلولي به تعميرات فيزيولوژيكي پرداخت. کنترل رگ هاي بدن با استفاده از نانوروبات هاي هوشمند در تشخيص بيماري‌ها نمي‌توان به نتايج آزمون‌هاي آزمايشگاهي و تاريخچه‌ي بيماري متكي بود. اما با جا دادن نقشه‌ي ژنتيكي انواع عوامل بيماريزا در بانك اطلاعاتي نانوروبات، مي‌توان حملات باكتريايي را نابود كرد. بدين ترتيب، با انجام عمليات ترميميِ قابل برنامه‌ريزي براي اصلاح بيماري‌هاي سلولي ناشي از افزايش سن، جلوگيري از پيري و درمان آن به يك واقعيت علمي تبديل مي‌شود. محققان قادرند با حركت دادن مولكول‌ها، موتورهايي در ابعاد نانو بسازند. اولين شركت تخصصي نانوتكنولوژي، شرکت Zyvex (http://www.zyvex.com/nano) است كه در سال 1997 با هدف ساخت ابزارهاي كليديِ ايجاد فناوري نانومولكولي آغاز به كاركرد. محصولات اين شرکت، با تلاش‌ گسترده‌ي گروه‌هاي مختلف تا ده سال آينده قابل استفاده خواهد شد؛ اگرچه ممكن است اين پيشرفت، بعد از تجاري شدن نانوروبات‌هاي پزشكي صورت بگيرد. مثال‌هايي از کاربرد فناوري نانو در پزشکي 1. هدف‌گيري و ارسال دارو به نقاط غير قابل دسترس بدن با تجهيزات نانومتري http://www.geocities.com/baskarc/cbscience/2004/june2004.htm دارورساني به سلول‌ها 2. توليد بافت‌هاي مصنوعي سازگار با بدن http://www.nano.umn.edu/omni/research/sub9.html 3. توليد سيستم‌هاي هوشمند براي شناسايي بيماري‌هاي در حال ايجاد در بدن http://www.nanomedicine.com/NMIIA.htm تصاوير خيالي از نانوروبات‌هاي هوشمند 4. درمان برخي از بيماري‌هاي صعب‌العلاج مانند سرطان، ايدز و هپاتيت. نشاني‌هاي زير را ببينيد: http://nano.cancer.gov/resource_center/cancer_nanotechnology_brochure.asp http://www.investorideas.com/Companies/Nanotechnology/Articles/NanoLogix.asp http://www.wsws.org/sections/category/news/health.shtml http://www.brightsurf.com/news/aug_03/EDU_news_080603_d.php 5. مراقبت بهداشتي بهتر با استفاده از تجهيزات نانومتري در داخل بدن http://nanotechwire.com/news.asp?nid=1220&ntid=130&pg=4 آينده‌انديشي در مورد نانوپزشكي مطمئناً رشته‌ي نانوپزشكي براي توسعه به چندين دهه زمان نياز دارد. شايد پيش از اينكه ما به تخيلمان اجازه دهيم تا آزادانه در مورد قول‌هاي داده‌شده توسط نانوپزشکي خيالپردازي کند، بهتر است توانايي‌هايي را در نظر بگيريم كه حقيقتاً قابل اجرا هستند. وقتي به نحوة حل مسائل مختلف توجه كنيم، متوجه مي‌شويم بسياري از مسائلي كه امروزه دشوار به نظر مي‌آيند راحت خواهند شد. چه بسا مسائلي كه ساده‌تر جلوه مي‌كنند، اما سخت‌تر از حد انتظار ظهور مي‌يابند. زماني فلج، واگيردار و علاج‌ناپذير بود و امروزه به‌سادگي قابل پيشگيري است. سيفليس زماني انسان را تا حدّ ديوانگي و مرگ پيش مي‌برد و اكنون با يك تزريق، خوب مي‌شود و به نظر مي‌رسد در آينده، قصة نانوفناوري در پزشكي، به قصة توسعة كنترل جراحي در ابعاد مولكولي تبديل شود. به دنبال راه‌کاره‌هاي جديد در پزشکي

نگاه اجمالی

نانوتکنولوژی یا کاربرد فناوری در مقیاس یک میلیونیم متر ، جهان حیرت انگیزی را پیش روی دانشمندان قرار داده است که در تاریخ بشریت نظیری برای آن نمی‌توان یافت. پیشرفتهای پرشتابی که در این عرصه به وقوع می‌پیوندد ، پیام مهمی را با خود به همراه آورده است. بشر در آستانه دستیابی به تواناییهای بسیاری برای تغییر محیط پیرامون خویش قرار گرفته است و جهان و جامعه‌ای که در آینده‌ای نه چندان دور به مدد این فناوری جدید پدیدار خواهد شد، تفاوتهایی بنیادی با جهان مانوس آدمی در گذشته خواهد داشت

ادامه مطلب

حتما بارها و بارها سوار آسانسور شده‌ايد: طبقه اول، دوم، پنجم، دهم و ... . بلندترين آسانسور روی زمين در شهر دبی واقع شده است. اين آسانسور می‌تواند شما را تا طبقه 160ام و به 818 متری زمين منتقل کند. اما آيا با کمک آسانسورها بيشتر از اين هم می‌توان از زمين دور شد؟ چه می‌شد اگر آسانسورها می‌توانستند ما را تا جو زمين و يا حتی تا کره ماه بالا ببرند؟ آرزويي بسيار تخيلی و دور از دسترس است. آدم را ياد کتاب‌های ژول‌ورن می‌اندازد.
اما اين بار ژول‌ورن نبود که در ذهنش با آسانسور به فضا رفت؛ بلکه آرتور سی کلارک بود که در سال 1975 و در کتاب "چشمه‌های بهشت" (يا فواره‌های بهشت) سوار بر يک آسانسور، به فضا سفر کرد. گويا پيش از اينکه کلارک اين ايده را مطرح کند، در سال 1895 مهندسی روسی با الهام از برج ايفل، ساخت چنین وسيله‌ای را پیشنهاد کرده بود. اما آيا دنيای واقعی و قوانين فيزيکی به ما اجازه می‌دهند که همانند دنيای خيالی، اين پلکان فضايي را بسازيم؟
برای ساخت اين پلکان فضايي لازم است بتوانيم محلی را در آسمان پيدا کنيم که اگر جسمی در آن قرار گيرد، نسبت به زمین ثابت باقی بماند. در اين صورت شايد بتوان طنابی را از اين نقطه آسمانی به سطح زمین انداخت و یک سیستم آسانسوری که زمین را به آسمان وصل می‌کند، راه‌اندازی کرد. بر اساس قوانين و محاسبات اختر فيزيکی، در ارتفاع 35600 کیلومتری زمين، می‌توان مداری ثابتی را تصور کرد که فضاپیماها با قراگيری در آن می‌توانند هر 23 ساعت و 56 دقیقه و 4 ثانیه، یک بار به دور زمین بگردند. اين زمان، طول مدت يک شبانه‌روز زمينی است. يعنی فضاپیماها با قراگيری در اين مدار، نسبت به زمین ثابت می‌مانند. برای اينکه تعادل اين مجموعه حفظ شود، لازم است اين طناب را 64 هزار کیلومتر دیگر نيز امتداد داد و آن‌را به يک وزنه تعادلی وصل کرد.

اکنون که می‌دانيم قوانين فيزيکی مانع ساخت آسانسور فضايي ما نمی‌شوند، می‌توانيم در مورد چگونگی ساخت و اجزاي آن بهتر فکر

کنيم. بهتر است اول يک آسانسور معمولی را تصور کنيم. اين آسانسور از سه جزء اصلی تشکيل شده است: يک کابل، يک بالارونده و يک منبع تامين نيرو. آسانسور فضايي نيز دقيقاَ از همين اجزا تشکيل شده است. از نگاه دانشمندان گره اصلی ساخت اين مجموعه، ساخت کابل آسانسور است. ريسمان بسيار محکم و سبکی که بتواند هزاران کيلومتر کشيده شود.

اگر از يک ريسمان معمولی برای ساخت اين کابل استفاده کنيم، با توجه به طول کابل و فشاری که در اثر وزن خود به بست‌های انتهای آن در ایستگاه فضایی وارد می‌شود، لازم است که قطر کابل با کاهش ارتفاع و نزدیک‌تر شدن به سطح زمین، کمتر شود و حالت مخروطی به خود بگیرد. یک کابل معمولی که ضخامتش در سطح زمین به اندازه یک ريسمان پهن است، در ارتفاع 36 هزار کیلومتری باید قطری به اندازه خود زمین داشته باشد! نباید نگران اين مشکل و تحقق ايده آسانسور فضايي بود، فناوری نانو می‌تواند اين مشکل را حل کند.
تقريباً تا 10سال پيش تمامی کابل‌هايي که برای آسانسور فضايي پيشنهاد می‌شد، از ورقه‌هاي استيل و فلزی ساخته شده بود. با كشف نانولوله‌های کربنی در سال 1991، دانشمندان فضايي متوجه اين نانوساختار کربنی شدند. ماده‌ای که يكصد برابر محكم‌تر از استيل و 50 هزار برابر ريزتر از يك موي انسان است و تنها یک گرم از این ماده، برای ساخت نخی به طول 29 کیلومتر کافی است. اين صفحه‌های گرافن لوله شده، ترکیبی استوانه‌ای از اتم‌های کربن هستند که به کمک آنها می‌توان کابلی به نازکی کاغذ و به محکمی الماس ساخت. با توجه به وزن بسيار کم نانولوله‌های کربنی، برای تنظيم فشار وارد بر بست‌های انتهای آسانسور کافی است که قطر کابل در ارتفاع 36 هزار کیلومتری تنها 9 برابر قطر آن در سطح زمین باشد. نکته قابل توجه در استفاده از نانولوله‌های کربنی اين است که رشته‌های طولانی از اين ماده، ساختار شکننده‌ای دارند. دانشمندان برای حل اين مشکل، نانولوله‌های جدا از هم را در یک ساختار تارگونه در هم تنیده و آنها را به رشته‌های محکم‌تر و طولانی‌تری تبدیل کرده‌اند.
دانشمندان پيش‌بينی می‌کنند که با تکمیل هسته‌ی اولیه‌ی کابل، می‌توان وسایل مکانیکی‌ای با نام «بالارونده‌» را بر روی کابل سوار کرد. بالارونده‌ها، عمان طور که از نامشان برمی‌آيد، به کمک غلطک‌هایی پلاستیکی بالا و پایین می‌روند. تابش نور ليزر يکی از گزينه‌های پيشنهادی برای تامين انرژی آسانسور است. لیزری که از روی سکوی مبدأ، بر صفحه‌های خورشیدی انتهای بالارونده‌ها متمرکز می‌شود و نیروی لازم برای حرکت موتورها را فراهم می‌کند.
ایده آسانسورهای فضایی تا پياده‌سازی و تبديل شدن به يک دستگاه واقعی هنوز راه زيادی را در پيش دارد و انتظار نمی‌رود که تا قبل از ده سال آينده، به حقيقت بپیوندد؛ اما مفهوم آن در حال گسترش است و روزبه‌روز علاقمندان بیشتری پيدا می‌کند.
ناسا نیز در راستای برنامه مسابقات صد سالگی خود، جایزه‌ای 5 میلیون دلاری را با اعتبار 5 ساله به نام مسابقه 2010 برای کار روی آسانسور فضایی تعیین کرده است. تیم‌های شرکت‌کننده در این مسابقه باید بتوانند یک نمونه کوچک‌مقیاس از آسانسور خود را بسازند که بتواند فاصله‌ای به

طول یک کیلومتر را عمودی و با حداقل سرعت متوسط 2 متر بر ثانیه بپیماید. بهترین نتیجه‌ای که تاکنون بدست آمده، رسیدن به ارتفاع 100 متری با سرعت 1.8 متر بر ثانیه بوده است.

ناسا در تلاش برای ارسال یک نانو ماهواره حامل مخمر به فضا ICTPRESS - سازمان فضایی آمریکا (ناسا) قصد دارد در ماهواره جدیدی که به فضا پرتاب می کند جعبه هایی تعبیه کند که حاوی ماده مخمر هستند . به گزارش ICTPRESS به نقل از رویترز، این ماهواره 10 پوندی که PharmaSat نام دارد ماده مخمر را با خود حمل خواهد کرد و با سرعت 17 هزار مایل در هر ساعت و در ارتفاع 285 مایلی در اطراف زمین حرکت خواهد کرد. گزارش ها حاكيست پس از آن یک داروی ضد قارچی به داخل بدنه ماده مخمر تزریق می شود و در این زمان ابزارهایی وجود دارند که پاسخ این مخمر به داروی تزریق شده را ارزیابی می کنند . تحقیقات پیشین در این حوزه که در یک شاتل فضایی و همچنین ایستگاه بین المللی فضا  انجام شده بود نشان می دهد که برخی ارگانیسم ها در جهان خارج سخت تر و امکان ناپذیرتر می شوند و حتی برخی مواد نسبت به داروها مقاوم می شوند. دانشمندان معتقدند بی وزنی  می تواند بر روی عکس العمل داروها در داخل سلول تاثیر بگذارند و حتی این امکان وجود دارد که برخی ژن ها در محیط بی وزنی فعال شوند و یا بالعکس فعالیتشان متوقف شود. متخصصان ناسا معتقدند: انجام چنین تحقیقاتی برروی  نانوماهواره هایی شبیه PharmaSat  بسیاز آسان تر و حتی کم هزینه تر از انجام این آزمایشات بر روی ایستگاه بین المللی فضا  و یا حتی ماهواره های فضایی بسیار بزرگ است. گفتنی است طراحی ساخت و پرتاب این نانو ماهواره تنها 3 میلیون دلار برای ناسا هزینه در پی داشته است

با پرتاب شاتل فضايي كلمبيا در تاريخ 12 آوريل 1981 از مركز فضايي كندي ، نخستين ماموريت شاتلهاي فضايي اغاز شد و روياي بشر براي به كار بردن فضا پيماهايي _ كه دوباره قابل استفاده باشند._ به واقعيت پيوست.

از آن زمان ناسا بيش از 100 بار شاتل هاي فضايي را به فضا فرستاده است، ولي هزينه ي ماموريتهاي فضايي فقط اندكي تغيير كرده و اين در حالي است كه چه شاتل فضاي باشد و چه از ياسر فضا پيماها اتفاده شود ، هزينه ي پرتاب هر كيلوگرم به فضا در حدود 22 هزار دلار است . با اينكه شاتلهاي فضايي قابل استفاده ي دوباره هستند ، ولي هنوز ماموريت ها با هزينه هاي زيادي انجام ميپذيرد . تعداد شاتلها به نسبت كم است و هر پرتاب شاتل فضايي در حدود نيم ميليارد دلار هزينه در بر دارد . سامانه ي نويني در حمل و نقل فضايي در حال توسعه است كه مسافرت به مدار همسانگرد زمين را به عنوان يك رويداد روزانه ممكن ميسازد و از نظر اقتصادي بسيار با صرفه است.

ادامه مطلب

فناوری نانو در ماموریت‌های فضایی آینده نقش مهمی خواهد داشت. نانو حسگرها، موادی بسیار بهبود یافته با عملکرد بالا، یا سیستمهای پیشران بسیار کارآمد، تنها نمونه‌ای از کاربرد فناوری نانو هستند.

به گزارش پایگاه اینترنتی فناوری نانو، حفاظت در برابر تابش از کاربردهای اساسی فناوری نانو در سفرهای فضایی است . به گفته دانشمندان ناسا، خطر قرار گرفتن در معرض تابشهای فضایی مهمترین عامل محدودکننده طول مدت سفرهای فضایی است و لذا هم اکنون تحقیقات فراوانی به‌طور خاص در این زمینه در حال انجام است. طراحان سفینه‌های فضایی به این منظور و نیز رفع مشکلاتی مانند بی‌وزنی و دوام ساختار، به‌دنبال موادی هستند که بتواند به آنها در توسعه و ساخت روکش چند کاره بدنه سفینه‌های فضایی( نانو حسگرهایی که بتواند حفاظت موثری در برابر تابشهای فضایی ایجاد کرده و ذخیره انرژی خوبی هم داشته باشد) کمک کند. به اعقتاد دانشمندان نانو مواد پیشرفته‌ای مانند نانولوله‌های ایزوتوپی غنی شده با بور می‌تواند برای این منظور کاملا مناسب باشد. تابشهای فضایی به لحاظ کمی کاملا با آنچه بشر در روی زمین با آن مواجه است تفاوت دارد. یک فضانورد به محض خروج از میدان مغناطیسی و اتمسفر محافظ زمین، در معرض تابش‌های یونیزه‌کننده ای به‌صورت ذرات اتمی باردار قرار می‌گیرد که با سرعتی نزدیک به سرعت نور حرکت می‌کنند. این ذرات پر انرژی (اچ ضد یی ‪ (HZE‬دارای بار زیادی بوده و بیشترین خطر را برای انسان در فضا دارند. قرار گرفتن طولانی مدت در برابر این تابشها موجب آسیب دیدن دی ان‌ای ‪DNA‬ و بروز سرطان می‌شود. بور ‪ ۱۰‬یکی از مواد محافظی است که دانشمندان مشغول بررسی قابلیت آن هستند. در واقع دانشمندان از دهه ‪ ۱۹۳۰‬نسبت به توانایی این ماده در به دام اندازی نوترون‌ها آگاهی داشتند و در شمارشگر "گایگر" از آن به عنوان محافظ تابش و نیز لایه محافظ راکتورهای هسته‌ای استفاده می‌کردند. نانولوله‌های بور به‌دلیل داشتن ساختاری مشابه با نانولوله‌های شناخته شده کربنی‌ها بسیاری از خواص عالی آنها را داشته و حتی نسبت به آنها از برخی خواص بهتری مانند پایداری شیمیایی بالا، مقاوت اکسیداسیون بالا در دماهای بالا برخوردارند و یک نیمه هادی پایدار با شکاف باندی پهن به شمار می‌آیند. به همین دلیل می‌توان آنها را به‌صورت روان‌کننده جامد در کاربردهای دما بالا یا محیطهای خورنده‌ای مانند باتری ها، پیل‌های سوختی، ابر خازن‌ها و ماشینهای پر سرعت به کار برد. محققان برای اولین بار موفق شدند ترکیبی با بازدهی بالا و به مقدار زیاد از این نانولوله‌ها را با استفاده از روش آسیاب توپی یا فرآیند گداخت تولید کنند. آنها در مقاله خود با عنوان" غنی‌سازی نانولوله‌ها با ایزوتوپ نیترید بور ‪ "۱۰‬به نقش ویژه آسیاب توپی پرانرژی در کاهش دمای نیتراسیون، که در نهایت به رشد لوله‌های نازک استوانه‌ای منجر می‌شود، اشاره کرده‌اند. از جمله کاربردهای ویژه این ماده می‌توان به حفاظت در برابر تابش، مواد چندکاره برای ذخیره انرژی، حفاظت محیط زیست، صنایع هسته‌ای، حسگرها و نیز بدنه خارجی سفینه‌های فضایی، کاربردهای نوترون در پزشکی و تشخیص و درمان سرطان اشاره کرد. چندین سال قبل ناسا از محققان خواسته بود تا نمونه نانولوله‌هایی را بسازند تا به‌طور آزمایشی در ایستگاه‌های فضایی مورد استفاده قرار گیرد و هم‌اکنون محققان در حال مذاکره برای کاربردهای احتمالی آنها در ماموریت‌های فضایی و نیز کاربردهای احتمالی نانولوله‌های بور ‪ ۱۰‬هستند. در حال حاضر آزمایش‌های تابشی روی این نانولوله‌ها در حال انجام است. از نانولوله‌های بور ‪ ۱۰‬می‌توان نه تنها درصنایع فضایی، بلکه در موارد متعدد دیگری مانند حفاظهای تابشی محکم، ارزان و سبک استفاده کرد.

چکیده

به کارگیری فناوری نانو در صنایع نظامی به خصوص در زمینه امنیتی – دفاعی در دهه اخیر مورد توجه پژوهش گران قرار گرفته است. استفاده از این فناوری در تجهیزات دفاعی راه هایی به سوی بهبود اسلحه ها، ابتکار در ساخت مواد با وزن سبک و مقاوم به دمای بالا برای هواپیماها، راکت ها و ایستگاه های فضایی را هموار نموده است. تسلط اطلاعاتی از طریق نانو الکترونیک پیشرفته، به عنوان یک توانایی مهم نظامی، کارایی بالاتر در تجهیزات نظامی و استفاده از ربات های پیشرفته به جای استفاده از نیروی انسانی نظامی، پیشرفت در امر شناسایی و در نتیجه مراقبت از عوامل شیمیایی، کاهش خطر برای سربازان و بهبود کارایی خودروهای نظامی از دیگر قابلیت های این فناوری نوین در حوزه نظامی – دفاعی و امنیتی است. در این مقاله سعی شده است کاربردهای نظامی – دفاعی و امنیتی این فناوری مورد بررسی قرار گیرد.

اما اصطلاح‎ ‎قراردادی "نانوتكنولوژی" به طور معمول برای تركیبات مصنوعی استفاده می‌شود، كه از‏‎ ‎نیمه رساناها، فلزات، پلاستیك‌ها یا شیشه ساخته شده‌اند. نانوتكنولوژی از‏‎ ‎ساختارهایی غیرآلی بهره می‌گیرد، كه از بلورهای بسیار ریزی در حد نانومتر تشكیل شده‌اند و كاربردهای وسیعی در زمینه تحقیقات پزشكی، رساندن داروها به سلول ها، تشخیص‎ ‎بیماری‌ها و شاید درمان آنها پیدا كرده‌اند.‏
بدن همه جانداران از سلول‌های ریزی تشكیل شده‌،‎ ‎كه خود آنها نیز از واحدهای ساختمانی كوچك تر در حد نانومتر  نظیر‎ ‎پروتئین ها، لیپیدها و اسیدهای نوكلئیك تشكیل شده‌اند. از این رو، شاید بتوان گفت،‎ ‎كه نانوتكنولوژی به نحوی در عرصه‌های مختلف زیست شناسی حضور دارد. اما اصطلاح‎ ‎قراردادی "نانوتكنولوژی" به طور معمول برای تركیبات مصنوعی استفاده می‌شود، كه از‏‎ ‎نیمه رساناها، فلزات، پلاستیك‌ها یا شیشه ساخته شده‌اند. نانوتكنولوژی از‏‎ ‎ساختارهایی غیرآلی بهره می‌گیرد، كه از بلورهای بسیار ریزی در حد نانومتر تشكیل شده‌اند و كاربردهای وسیعی در زمینه تحقیقات پزشكی، رساندن داروها به سلول ها، تشخیص‎ ‎بیماری‌ها و شاید درمان آنها پیدا كرده‌اند.‏
می‌توان با بهره گیری از نانوتكنولوژی وسایل آزمایشگاهی جدیدی ساخت و از آنها در كشف‏‎ ‎داروهای جدید و تشخیص ژن‌های فعال تحت شرایط گوناگون در سلول ها، استفاده كرد. به‎ ‎علاوه، نانوابزارها می‌توانند در تشخیص سریع بیماری‌ها و نقص‌های ژنتیكی نقش ایفا كنند.

ادامه مطلب

پیشرفت بشر در انواع فناوریها موجب گردیده که بسیاری از مسائل پیچیده حتی مسائلی که آنها برای بشر یک آرزو به حساب می‌آیند، با فناوریهای جدید قابل گردد. ریز فناوری ، فناوری جدیدی است که کاربردهای گسترده‌ای در تمامی حیطه‌های زندگی خواهد داشت. اکثر دانشمندان معتقدند که پیشرفت و سهولت در زندگی از نتایج بکار گیری ریز فناوری خواهد بود. صنعت هوا - فضا نیز با تأثیر پذیری از ریز فناوری به پیشرفتهای فراوانی رسیده است. بیشتر کسانیکه به هوا - فضا علاقه دارند، به ریز فناوری نیز علاقمند هستند و برای آنها جذابیتهای خاص خود را دارد.

ریز فناوری از فناوریهای جدید است که از آن به عنوان عامل تغییر در روش تولید مواد یاد می‌شود. تولید سبکتر ، قوی‌تر که دارای عمر مفید طولانی نیز هستند حاصل این فناوری است. دانش عظیم ریز فناوری روز به روز در حال پیشرفت است و چند وقت یکبار پدیده‌ای جدید با ویژگیهای منحصر به فردی را به جهان فناوری تقدیم می‌کند. ریز فناوری یکی از مؤثرترین عوامل پیشرفت صنعت هوا - فضا در سالهای اخیر است. ریز فناوری نیز یکی از مؤثرترین عوامل پیشرفت صنعت هوا - فضا در سالهای اخیر است؛ از اینرو کشورهای پیشرفته و برخی از کشورهای در حال توسعه ، سرمایه گذاریهای زیادی در استفاده از ریز فناوری در صنعت هوا - فضا انجام داده‌اند.

ادامه مطلب